تبلیغات
فروش قطعات ، مشاوره و نصب آسانسور - آسانسور فضایی؛ از تخیل تا واقعیت

آسانسور فضایی؛ از تخیل تا واقعیت

تاریخ:یکشنبه 29 آبان 1390-09:15

آسانسور فضایی؛ از تخیل تا واقعیت
آسانسورهای فضایی را راهی ابتكاری و ارزان برای انتقال بار و احتمالا انسان به فضا در آینده می‌دانند.
این طرح هنوز روی تخته طراحی است و عملی نشده است. اما نهایتا چه بسا روباتها بتوانند روزی از كابلی به طول 100،000 كیلومتر كه زمین را به فضا وصل می كند، بالا روند.
مشكل این است كه ممكن است انسان در طول این سفر زنده نماند چون در معرض مقدار زیادی پرتوهای یونیزه كننده قرار می‌گیرند كه در حین گذر از هسته كمربند ون الن دور زمین به آنان وارد می‌شود. دور زمین دو دایره متحد‌المركز از ذرات باردار وجود دارد كه در مهار میدان‌های مغناطیسی زمین هستند.

آندرس یورگنسن نویسنده گزارش جدیدی در این باره و از كارشناسان آزمایشگاه لس آلاموس در نیو‌مكزیكو گفت اگر سپری از انسان حفاظت نكند، در این مسیر بر اثر پرتوزایی از بین می‌رود. طرح آسانسور این گونه است كه یك سر آن به سكویی در اقیانوسی در ناحیه نزدیك استوا بسته می‌شود و سر دیگر آن به وزنه‌ای در فضا گره می‌خورد. 
در استوا خطرناكترین بخش كمربند پرتوزا از ارتفاع 1000 تا 2000 كیلومتری امتداد دارد. در دهه‌های 1960 و 1970 كه فضاپیماهای آپولو پرتاب شدند، به فضانوردان آسیبی وارد نشد چون به سرعت از آن گذشتند. 
اما با توجه به سرعت پیشنهادی آسانسورها كه 200 كیلومتر در ساعت است،‌ ممكن است فضانوردان حدود یك هفته در این كمربند بمانند. در این صورت میزان پرتویی كه به آنان وارد می شود، 200 برابر پرتویی است كه به فضانوردان آپولو وارد شد. 
چند امكان بالقوه برای مقابله با پرتوزایی وجود دارد كه همه معایبی دارد. یك گزینه آن است كه آسانسور را از استوا دور كرد. با انتقال آن به شمال یا جنوب،‌ می‌توان از پرفشارترین بخش كمربند پرهیز كرد. اما بلز گاسن دیگر نویسنده گزارش یادشده گفت حداكثر دور شدن از استوا فقط مقدار كمی از پرتوزایی می‌كاهد كه كافی نیست.
به علاوه اگر آسانسور در ارتفاع 45درجه شمالی قرار بگیرد، كابل با كشش نیروهای گریز از مركز به طرف جنوب كشیده خواهد شد. بنابراین كابل هزاران كیلومترتقریبا به طور افقی در جو زمین كشیده می‌شود. در این حالت فشارهای آب و هوایی به آن وارد می‌شود كه آن را تضعیف می‌كند. 
گزینه دیگر این است كه نوعی سپر پرتو در نقطه‌ای از طول كابل كشیده شود تا هر وقت آسانسور به كمربند رسید،‌ آن را بالا ببرد. اما چنین وسیله‌ای می‌تواند وزن آسانسور را سنگین و حركت عادی كابل را مختل كند.
ایجاد میدان مغناطیسی در اطراف آسانسور می‌تواند مانع از رسیدن پرتو به آن شود. اما ممكن است نتوان برق مورد نیاز برای این میدان مغناطیسی را به آسانسور رساند. راه حل دیگر آن است كه جرم آسانسور را افزایش داد كه این كار انرژی زیادی برای پرتاب آن می‌طلبد. 
شركت لیفت كورپ كه روی این طرح كار می‌كند،‌ در نظر دارد در هر سفر 20 نفر را سوار این وسیله كند. طرح آن شامل آسانسوری است كه 100 تن وزن دارد. 
نخستین كسی كه طرح آسانسور فضایی را عرضه كرد، برد ادواردز نام دارد. آسانسور پیشنهادی وی 20 تن وزن داشت

نوع مطلب : اخبار